Vierendertigduizendzevenhonderdentwee kilometer, negen vluchten, twee continenten, sneeuw en zonneschijn later zijn we weer thuis. En we kwamen er ook net een beetje vandaan.

Voor dat we weer terug keerden naar Uganda vroegen veel mensen ons of we het werk en de kinderen misten. Na een ongelofelijk (te) drukke periode in oktober, november en december, vonden we de rust (nou ja, relatieve rust tussen twee bruiloften door) eigenlijk wel even heerlijk. En toch keken we ook uit om weer terug te gaan. Op een beetje opnieuw te beginnen, niet meer alleen, maar als echtpaar.

Voor ons vertrek hebben we onze verantwoordelijkheden en taken die niet zes weken op pauze kunnen overgedragen. En niet met het idee dat we die weer zouden opeisen zodra we terug waren – want de laatste tijd merkte we dat we te veel op ons bordje hadden. Dit geeft ons de mogelijkheid om opnieuw te kijken wat we kunnen, willen en mogen betekenen alhier.

Terugkomen en ‘gewoon’ weer aan de slag gaan was er niet bij. Van twee huizen één maken. Weer even wennen aan alles. Een paar dagen nadat we terug in Uganda waren kregen we een vriendin van Katie op bezoek. We zijn een paar dagen met haar weggeweest. Dus een normale regelmaat kwam er nog niet in. En net toen ons bezoek weg was en we dachten dat alles weer een beetje normaal zou worden werd Katie ziek. En niet zo’n beetje ook. Malaria en een virusinfectie hielden haar gekluisterd aan huis voor volle week. Ze stelde zich absoluut niet aan maar had wel zorg nodig. Dus kon ik ook niet helemaal aan de slag.

Dus, hebben we nog helemaal niets gedaan?! Nee, zeker niet. Ik ben alweer druk bezig met het vertalen van de laatste krant in het Engels en probeer een overzicht te maken van alle sponsors in verschillende landen. Ik probeer dingen in de kerk weer op te pakken maar kijk ook uit dat ik niet weer alles op mij schuif. Katie ging met volle moed weer aan de slag in de bibliotheek maar moest afhaken door de malaria. We willen graag weer onze groep met studenten ontmoeten maar dat stellen we nog een weekje uit.

Misschien dat we over een maandje weer wat ‘normaal’ zijn. We laten het weten!

Mijn vrouw (ja, dat kan ik nu zeggen: MIJN VROUW) heeft een weblog geschreven over onze bruiloften. Inclusief foto’s te bewonderen op nzekatie.blogspot.com