Christian in Uganda

God’s liefde laten zien aan kwetsbare kinderen bij Noah’s Ark in Uganda

mmkc

Op Bezoek

Afgelopen juli zijn wij (Melissa en Marcel van Leeuwen) ruim twee weken op bezoek geweest bij Christian in Oeganda. Voor Melissa was dit al de derde keer in Oeganda, voor Marcel de eerste.

We verbleven in een huisje naast Christian op het project. Dit huisje bevindt zich vlakbij het kinderhuis, waardoor we regelmatig bezoek kregen van kinderen die even een knuffel kwamen halen, kwamen kletsen of gewoon even stil naast ons zitten. Zo zat Marcel op onze laatste dag rustig een potje patience te spelen, toen er een paar kinderen kwamen vragen waar de auntie (Melissa) was. Eenmaal buiten stonden er binnen no time een stuk of vijf kinderen om ons heen die allemaal zo hoog en zo vaak mogelijk opgetild wilden worden.

Displaying IMG_20160709_085946.jpgOp het project hebben we verder een stukje kunnen zien van hoe Christian werkt. Op onze eerste zaterdagmorgen stonden we om 06:00 op om met een groep jongens te gaan vissen, dit was erg leuk om te zien. Vissen van meer dan 150 gram werden in een emmer bewaard en s ’avonds bereid in de family units, de rest werd teruggegooid. Ondanks dat al deze vissen bij elkaar in een emmer werden gegooid, en de een drie vissen had en de ander niets, werden de vissen na afloop door de kinderen zelf netjes gesorteerd en kreeg elk de vis mee die hij zelf gevangen had. Hoe ze dat voor elkaar kregen is mij nog een raadsel: voor mij (Marcel) zagen ze er allemaal hetzelfde uit…

 

Ook hebben we kunnen zien hoe Christian meedraait in de kerkdiensten in de kerk op het project. Hier is hij verantwoordelijk voor de muziek, wat inhoudt dat hij ervoor zorgt dat de juiste personen op tijd aanwezig zijn om de muziek, het geluid en de beamer te verzorgen. Dit blijkt in de praktijk soms een grotere uitdaging dan verwacht, zo vroeg hij Marcel zondag op het laatste moment om te drummen, aangezien zowel de drummer als de reserve drummer nog niet aanwezig waren. Toen het openingsgebed was uitgesproken bleek de reserve drummer toch gearriveerd, en kon Marcel opgelucht ademhalen (opgelucht, omdat de helft van de setlist uit onbekende nummers bestond). De ingeroosterde drummer arriveerde nog eens tien minuten later, en hoefde dus niet meer in actie te komen.

Verder was het ook gewoon erg leuk om met Christian en zijn vriendin, Katie, op te trekken. Zo aten we altijd samen, hebben we diverse avonden spelletjes gespeeld en zijn we een paar keer op de boda boda (een motorfiets-taxi) naar Mukono gescheurd. Ook zijn we samen een paar dagen op safari geweest waar we, op erg kleine afstand leeuwen, olifanten, giraffes, nijlpaarden, krokodillen, zwijnen en allerlei soorten vogels en herten hebben kunnen aanschouwen. Dit was echt geweldig om te zien!

Displaying 20160714_292.jpg

cantata5

Een gezegende kerst

Kerstdrukte bij Noah’s Ark bestaat niet uit zorgen over de laatste kerstinkopen, of het kerstdiner wel smaakt, dat we op kerstavond én kerstdag naar kerk gaan, of wanneer de schoonfamilie langskomt. Onze kerstdrukte bestaat uit het bereiken van meer dan 8,000 mensen met het kerstverhaal. Sinterklaas was Uganda nog niet uit of Kerst stond al weer voor de deur. Ik kan u nog niet eens over Kerst zelf schrijven, want zo ver is het nog niet. Toch heb ik genoeg te vertellen!

Cantate
Vorig jaar hielden we voor het eerst een “Cantate”: een kerstspel met toneel, zang, dans en natuurlijk de kerstboodschap. Waar het vorig jaar vooral een toneelstuk in het Engels was, hebben we er dit jaar gekozen voor de lokale taal Luganda zo dat zo veel mogelijk mensen zo veel mogelijk begrijpen. De aanloop was vrij stroef, niet veel mensen hadden interesse of motivatie, maar uit eindelijk kwam alles op zijn plaats terecht.

Omdat er vorig jaar zo veel mensen voor de poort stonden, en er nog eens zo veel weggestuurd moesten worden, besloten we dit jaar gratis toegangskaarten uit te delen. Op maandag 14 december werden deze door een team van 52 mensen in de omgeving uitgedeeld, huis voor huis, gezin voor gezin. Ik had 6.400 kaartjes laten drukken, snijden en rillen. De 800 kaartjes per opvoering waren gedrukt op vrolijk gekleurd papier en hadden een echt scheurrandje. Daar was is stiekem nog het meest blij over. De kaartjes deden hun werk en zorgde voor een gevulde kerk zonder een overvloed aan mensen. Er zijn wel een paar vervalste kaartjes gevonden en ze waren te koop op de zwarte markt, maar dat mocht onze pret niet drukken.

De eerste opvoering was dinsdag. De cantate zelf had het volgende concept. Achter in onze kerk, op zo’n drie meter hoogte, bevonden zich twee engelen. Kerstengelen. Zij voerden een levendig gesprek in Luganda over waarom Jezus nou naar de aarde zou gaan. Eén engel wist het allemaal en de andere vond het maar gek. “Waarom gaat hij naar beneden? Weet hij niet dat de meeste mensen niet eens naar Hem zouden luisteren?!” – “Dat weet Hij. Maar Hij houdt van hen”. Verschillende scenes werden uitgebeeld op het podium in dans, zang of uitbeelden: geen gesproken woorden. Dit maakte het repeteren vooraf een stuk eenvoudiger. Er was ballet (spreek uit: balee), traditionele Maganda dans, moderne dans en een mooie solo “Mary Did You Know” van uncle Zadock, de zingende toneelregiseur. Samen met getalenteerde tieners was ik verantwoordelijk voor de muziek en liep ik achter veel losse eindjes aan. Zo denkt niemand er bij na om de lichtjes in de grote kerstboom op het podium uit te schakelen als er niemand meer in de kerk is. ’s Avonds deed ik de kerk op slot en ’s ochtends vroeg deed ik hem weer open. Ja, ik ben een zoon van een koster.

Traditionele dansHerders en wijzen.De twee kerstengelen in de hemel.
En zo ging dat vier dagen lang, twee keer per dag. Iedere dag hadden we zo’n 1.000 man (bedoelende mannen, vrouwen en kinderen) in de kerk. Helaas kreeg ik op de tweede dag veel last van mijn, wat nu blijkt, amandelen. Slikken deed behoorlijk veel pijn. Helaas is dat nu nog steeds zo, al wordt het al veel minder. Ik heb wat medicatie maar kon zo weinig rust vinden dat dat ook niet zo veel hielpen kon. Mijn doktersrekening was verschrikkelijk hoog: 13,000 Shilling. Als ik nog een extra donatie voor die kosten (€3,82) kan krijgen dan stel ik dat zeer op prijs.

In deze week hebben zo’n 8000 mensen de ware betekenis van Kerst in hun eigen taal gehoord. Dat er een God zo, tja, zal ik zeggen, “gek” was om naar de aarde te komen omdat Hij zo veel van ons houdt. Het is misschien maar één zaadje, maar dat is in ieder geval geplant.

Schoenendozen
Na afloop kregen alle kinderen een schoenendoos. Die kent u vast wel, veel basisscholen doen daar aan mee. Deze schoenendozen kwamen niet uit Nederland maar dat maakt voor de kinderen niet uit. Ook dit hadden we beter aangepakt dan vorig jaar, de dozen werden vlak voor de poort uitgedeeld. Hiermee voorkwamen we dat kinderen – of volwassenen – twee of drie keer in de rij gaan staan. Doos gekregen? Er uit! Ook kregen de kinderen een knuffel en iedereen kreeg het Nieuwe Testament mee. Niet de originele versie, maar een kopie op modern papier bedoel ik dan.

Vandaag werden nog meer mensen blij gemaakt: families met kinderen op New Horizon kregen namens hun sponsoren een “kerstpakket”. Net als vorig jaar gevuld met eten (tomaten, ui, kook bananen, meel, suiker…) huishoudmiddelen zoals zeep en lucifers én en lekker snoepje. Voor ons Hollanders klinkt dit nou niet echt bijzonder, maar voor veel mensen hier een waar festijn. Naast dat het pakket een behoorlijke waarde heeft (zo’n 70.000 shilling, een maandsalaris van 120.000 shilling is niet ongewoon), is het ook de gedachte dat mensen ver weg om hen geeft iets wat onder de mensen leeft.

 

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén