Christian in Uganda

God’s liefde laten zien aan kwetsbare kinderen bij Noah’s Ark in Uganda

Dit jaar…

Dit jaar is er veel gebeurd. En ik heb verzaakt het allemaal op te schrijven. En van alles een foto te maken. Toch wil ik het een en ander met u delen. Misschien niet exact in chronologische volgorde.

Dit jaar is Daisy 3 jaar oud geworden. Dat hebben we gevierd met een echt kinderfeestje als in “we zeggen niet wat we gaan doen maar neem je zwembroek mee”. Volgend jaar gaat ze naar de kleuterschool!

 

Dit jaar heb ik, net als de oudere kinderen, geleerd om papieren kralen te maken. Van echte Ugandese Jjajja’s (oma/opa). Op onze beurt hebben Katie en ik dit weer aan onze groep studenten geleerd, die gedurende het jaar kralen hebben gemaakt om kettingen en armbanden te maken. Deze zullen we gaan verkopen een rolstoel te kunnen kopen voor twee lamme broers die onze groep ondersteund.

Dit jaar hebben we Pasen gevierd. Samen met Katie hebben we als achtergrondmuziek bij het toneelspel van de kleuterschool échte opwekkingsmuziek gespeeld. We hebben de kinderen geholpen om eieren mooi te schilderen om ze daarna snel te verstoppen.

Dit jaar heb ik laten zien dat ik mijn bureau écht wel kan opruimen.

Dit jaar heb ik veel hardgelopen met mijn vrouw. En we hebben wat nieuwe routers ontdekt. En een mooie plek om in de verste te staren, maar 20 minuten ver weg.  Tijdens deze schoolvakantie (December) nemen we ook kinderen mee en geven hen zo een ontdekkingsreis door de omgeving waar zij al jaren lopen, maar soms nog nooit lopend de weg zijn overgestoken.

Dit jaar heb ik bijna een kalkoen geslacht die zo maar kwam aanlopen.

Dit jaar schrok ik even toen Tabitha (7) zei “I made love!” maar zag al snel haar knutselwerkje wat alles weer goed maakte.

Dit jaar heb ik weer met plezier een Zondagschoolgroep geleid. We hebben spelletjes gespeeld, teksten geleerd, voeten gewassen en gehoord van mijn oude Jozefgroep in Delft. Volgend jaar gaan we aan de slag met het model van de Tabernakel die zij ons gezonden hebben! Samen met Katie doe ik iedere vrijdag de “Devotions” van de kleuterschool. We vertellen dan een Bijbelverhaal, of een ander verhaal, met een belangrijke les voor de kinderen. Dit jaar hebben we voor het eerst velt gebruikt, en de kinderen – en juffen – vonden het prachtig!

Dit jaar heb ik opnieuw geleerd dat mijn vrouw écht heel veel van geiten houdt (en ook van mij). Zie hier een foto van haar “beste deel van de dag” toen we naar een bruiloft in Jinja gingen.Dit jaar hebben we de kinderen veel laten vissen. En ik heb er veel bij gezeten in mijn stoel om te genieten. We hebben dit jaar echt gezien dat de kinderen zich beter gedragen. Zou eten ze niet meer al het brood zelf op en houden ze netjes hun haakje vast als ze voorbijrennen lopen.

 

Dit jaar heb ik geleerd dat je helemaal geen computerkast nodig hebt als je genoeg ruimte hebt op je bureau. Ook heb ik geleerd dat koelpasta belangrijk is.

Dit jaar ben ik begonnen met tuinieren, maar niet alleen. Samen met onze groep tieners houden we een tuintje bij met voedsel voor de twee lamme broers. Helaas groeit er nog niet veel meer dan pompoenbladeren, maar de aardappels, bonen, kool en courgettes komen er aan.

Dit jaar is mijn Broer Thijs op bezoek geweest. Hij heeft veel foto’s gemaakt, die hij mij op de terug weg naar het vliegveld heeft gegeven, maar nu kan ik ze niet vinden. Sorry broer! Kan ik die nog een keertje krijgen?

Dit jaar zijn we in een deel van Uganda geweest waar we nog nooit geweest zijn. De Sipi Falls zijn erg mooi. Zo’n vier dagen geem telefoon, geen kinderen, en veel rust. Erg, erg, mooie natuur. Op de terugweg zijn we langs geweest bij Vanessa, een oud-studente van New Horizon. Zij verwelkomde ons in haar huis en liet haar school zien. Het was goed om weer even “out of the Noah’s Ark box” te zijn.

Dit jaar heb ik samen met Jan een paar dagen hard getrokken aan alle kabels in de kerk (niet letterlijk, maar figuurlijk). We hebben veel gesoldeerd, veel slechte kwaliteit kabels, pluggen en verbindingen gezien maar toch zijn we van twee naar zeven microfoons gegaan. Mijn missie voor volgend jaar is om beter toe te zien op het onderhoud en anderen er meer bij te betrekken.

Dit jaar heb ik geleerd dat als je magneten uit China besteld, je goed naar de maat moet kijken. Zeker als je er 100 voor $1 krijgt.

Wat niet op de foto staat…

Dit jaar heb ik hard gewerkt aan een database voor Noah’s Ark waarin alle kinderen komen en waar we alle informatie op één plek hebben actueel en precies. Ik heb haar “Amanda” genoemd, voor A Multifunctional And New Database Assistant. In de nabije toekomst is het hierdoor voor u makkelijker om een kind te sponsoren en voor ons om te zien dat u dat kind sponsort.

Dit jaar heb ik de PR voor Noah’s Ark opnieuw een herstart gegeven. Heeft u ons al gevolgd op Facebook, Twitter en Instagram?

Dit jaar heb ik mij erg gesteund gevoeld door de vele kaartjes, WhatsAppjes, pakketjes, gebeden, steun, belletjes,… wow. Met name mijn Thuisfront Team laat zich niet van de weg slaan als ik niet zo veel van mij laat horen…

Dit jaar ben ik ook nog getrouwd! Maar daar is hier genoeg over te lezen.

Dit jaar heb ik niet zo veel van mij laten horen. Mag ik dat volgend jaar beter voor u doen?

Christian

34,702 km later…

Vierendertigduizendzevenhonderdentwee kilometer, negen vluchten, twee continenten, sneeuw en zonneschijn later zijn we weer thuis. En we kwamen er ook net een beetje vandaan.

Voor dat we weer terug keerden naar Uganda vroegen veel mensen ons of we het werk en de kinderen misten. Na een ongelofelijk (te) drukke periode in oktober, november en december, vonden we de rust (nou ja, relatieve rust tussen twee bruiloften door) eigenlijk wel even heerlijk. En toch keken we ook uit om weer terug te gaan. Op een beetje opnieuw te beginnen, niet meer alleen, maar als echtpaar.

Voor ons vertrek hebben we onze verantwoordelijkheden en taken die niet zes weken op pauze kunnen overgedragen. En niet met het idee dat we die weer zouden opeisen zodra we terug waren – want de laatste tijd merkte we dat we te veel op ons bordje hadden. Dit geeft ons de mogelijkheid om opnieuw te kijken wat we kunnen, willen en mogen betekenen alhier.

Terugkomen en ‘gewoon’ weer aan de slag gaan was er niet bij. Van twee huizen één maken. Weer even wennen aan alles. Een paar dagen nadat we terug in Uganda waren kregen we een vriendin van Katie op bezoek. We zijn een paar dagen met haar weggeweest. Dus een normale regelmaat kwam er nog niet in. En net toen ons bezoek weg was en we dachten dat alles weer een beetje normaal zou worden werd Katie ziek. En niet zo’n beetje ook. Malaria en een virusinfectie hielden haar gekluisterd aan huis voor volle week. Ze stelde zich absoluut niet aan maar had wel zorg nodig. Dus kon ik ook niet helemaal aan de slag.

Dus, hebben we nog helemaal niets gedaan?! Nee, zeker niet. Ik ben alweer druk bezig met het vertalen van de laatste krant in het Engels en probeer een overzicht te maken van alle sponsors in verschillende landen. Ik probeer dingen in de kerk weer op te pakken maar kijk ook uit dat ik niet weer alles op mij schuif. Katie ging met volle moed weer aan de slag in de bibliotheek maar moest afhaken door de malaria. We willen graag weer onze groep met studenten ontmoeten maar dat stellen we nog een weekje uit.

Misschien dat we over een maandje weer wat ‘normaal’ zijn. We laten het weten!

Mijn vrouw (ja, dat kan ik nu zeggen: MIJN VROUW) heeft een weblog geschreven over onze bruiloften. Inclusief foto’s te bewonderen op nzekatie.blogspot.com

Op Bezoek

Afgelopen juli zijn wij (Melissa en Marcel van Leeuwen) ruim twee weken op bezoek geweest bij Christian in Oeganda. Voor Melissa was dit al de derde keer in Oeganda, voor Marcel de eerste.

We verbleven in een huisje naast Christian op het project. Dit huisje bevindt zich vlakbij het kinderhuis, waardoor we regelmatig bezoek kregen van kinderen die even een knuffel kwamen halen, kwamen kletsen of gewoon even stil naast ons zitten. Zo zat Marcel op onze laatste dag rustig een potje patience te spelen, toen er een paar kinderen kwamen vragen waar de auntie (Melissa) was. Eenmaal buiten stonden er binnen no time een stuk of vijf kinderen om ons heen die allemaal zo hoog en zo vaak mogelijk opgetild wilden worden.

Displaying IMG_20160709_085946.jpgOp het project hebben we verder een stukje kunnen zien van hoe Christian werkt. Op onze eerste zaterdagmorgen stonden we om 06:00 op om met een groep jongens te gaan vissen, dit was erg leuk om te zien. Vissen van meer dan 150 gram werden in een emmer bewaard en s ’avonds bereid in de family units, de rest werd teruggegooid. Ondanks dat al deze vissen bij elkaar in een emmer werden gegooid, en de een drie vissen had en de ander niets, werden de vissen na afloop door de kinderen zelf netjes gesorteerd en kreeg elk de vis mee die hij zelf gevangen had. Hoe ze dat voor elkaar kregen is mij nog een raadsel: voor mij (Marcel) zagen ze er allemaal hetzelfde uit…

 

Ook hebben we kunnen zien hoe Christian meedraait in de kerkdiensten in de kerk op het project. Hier is hij verantwoordelijk voor de muziek, wat inhoudt dat hij ervoor zorgt dat de juiste personen op tijd aanwezig zijn om de muziek, het geluid en de beamer te verzorgen. Dit blijkt in de praktijk soms een grotere uitdaging dan verwacht, zo vroeg hij Marcel zondag op het laatste moment om te drummen, aangezien zowel de drummer als de reserve drummer nog niet aanwezig waren. Toen het openingsgebed was uitgesproken bleek de reserve drummer toch gearriveerd, en kon Marcel opgelucht ademhalen (opgelucht, omdat de helft van de setlist uit onbekende nummers bestond). De ingeroosterde drummer arriveerde nog eens tien minuten later, en hoefde dus niet meer in actie te komen.

Verder was het ook gewoon erg leuk om met Christian en zijn vriendin, Katie, op te trekken. Zo aten we altijd samen, hebben we diverse avonden spelletjes gespeeld en zijn we een paar keer op de boda boda (een motorfiets-taxi) naar Mukono gescheurd. Ook zijn we samen een paar dagen op safari geweest waar we, op erg kleine afstand leeuwen, olifanten, giraffes, nijlpaarden, krokodillen, zwijnen en allerlei soorten vogels en herten hebben kunnen aanschouwen. Dit was echt geweldig om te zien!

Displaying 20160714_292.jpg

Een gezegende kerst

Kerstdrukte bij Noah’s Ark bestaat niet uit zorgen over de laatste kerstinkopen, of het kerstdiner wel smaakt, dat we op kerstavond én kerstdag naar kerk gaan, of wanneer de schoonfamilie langskomt. Onze kerstdrukte bestaat uit het bereiken van meer dan 8,000 mensen met het kerstverhaal. Sinterklaas was Uganda nog niet uit of Kerst stond al weer voor de deur. Ik kan u nog niet eens over Kerst zelf schrijven, want zo ver is het nog niet. Toch heb ik genoeg te vertellen!

Cantate
Vorig jaar hielden we voor het eerst een “Cantate”: een kerstspel met toneel, zang, dans en natuurlijk de kerstboodschap. Waar het vorig jaar vooral een toneelstuk in het Engels was, hebben we er dit jaar gekozen voor de lokale taal Luganda zo dat zo veel mogelijk mensen zo veel mogelijk begrijpen. De aanloop was vrij stroef, niet veel mensen hadden interesse of motivatie, maar uit eindelijk kwam alles op zijn plaats terecht.

Omdat er vorig jaar zo veel mensen voor de poort stonden, en er nog eens zo veel weggestuurd moesten worden, besloten we dit jaar gratis toegangskaarten uit te delen. Op maandag 14 december werden deze door een team van 52 mensen in de omgeving uitgedeeld, huis voor huis, gezin voor gezin. Ik had 6.400 kaartjes laten drukken, snijden en rillen. De 800 kaartjes per opvoering waren gedrukt op vrolijk gekleurd papier en hadden een echt scheurrandje. Daar was is stiekem nog het meest blij over. De kaartjes deden hun werk en zorgde voor een gevulde kerk zonder een overvloed aan mensen. Er zijn wel een paar vervalste kaartjes gevonden en ze waren te koop op de zwarte markt, maar dat mocht onze pret niet drukken.

De eerste opvoering was dinsdag. De cantate zelf had het volgende concept. Achter in onze kerk, op zo’n drie meter hoogte, bevonden zich twee engelen. Kerstengelen. Zij voerden een levendig gesprek in Luganda over waarom Jezus nou naar de aarde zou gaan. Eén engel wist het allemaal en de andere vond het maar gek. “Waarom gaat hij naar beneden? Weet hij niet dat de meeste mensen niet eens naar Hem zouden luisteren?!” – “Dat weet Hij. Maar Hij houdt van hen”. Verschillende scenes werden uitgebeeld op het podium in dans, zang of uitbeelden: geen gesproken woorden. Dit maakte het repeteren vooraf een stuk eenvoudiger. Er was ballet (spreek uit: balee), traditionele Maganda dans, moderne dans en een mooie solo “Mary Did You Know” van uncle Zadock, de zingende toneelregiseur. Samen met getalenteerde tieners was ik verantwoordelijk voor de muziek en liep ik achter veel losse eindjes aan. Zo denkt niemand er bij na om de lichtjes in de grote kerstboom op het podium uit te schakelen als er niemand meer in de kerk is. ’s Avonds deed ik de kerk op slot en ’s ochtends vroeg deed ik hem weer open. Ja, ik ben een zoon van een koster.

Traditionele dansHerders en wijzen.De twee kerstengelen in de hemel.
En zo ging dat vier dagen lang, twee keer per dag. Iedere dag hadden we zo’n 1.000 man (bedoelende mannen, vrouwen en kinderen) in de kerk. Helaas kreeg ik op de tweede dag veel last van mijn, wat nu blijkt, amandelen. Slikken deed behoorlijk veel pijn. Helaas is dat nu nog steeds zo, al wordt het al veel minder. Ik heb wat medicatie maar kon zo weinig rust vinden dat dat ook niet zo veel hielpen kon. Mijn doktersrekening was verschrikkelijk hoog: 13,000 Shilling. Als ik nog een extra donatie voor die kosten (€3,82) kan krijgen dan stel ik dat zeer op prijs.

In deze week hebben zo’n 8000 mensen de ware betekenis van Kerst in hun eigen taal gehoord. Dat er een God zo, tja, zal ik zeggen, “gek” was om naar de aarde te komen omdat Hij zo veel van ons houdt. Het is misschien maar één zaadje, maar dat is in ieder geval geplant.

Schoenendozen
Na afloop kregen alle kinderen een schoenendoos. Die kent u vast wel, veel basisscholen doen daar aan mee. Deze schoenendozen kwamen niet uit Nederland maar dat maakt voor de kinderen niet uit. Ook dit hadden we beter aangepakt dan vorig jaar, de dozen werden vlak voor de poort uitgedeeld. Hiermee voorkwamen we dat kinderen – of volwassenen – twee of drie keer in de rij gaan staan. Doos gekregen? Er uit! Ook kregen de kinderen een knuffel en iedereen kreeg het Nieuwe Testament mee. Niet de originele versie, maar een kopie op modern papier bedoel ik dan.

Vandaag werden nog meer mensen blij gemaakt: families met kinderen op New Horizon kregen namens hun sponsoren een “kerstpakket”. Net als vorig jaar gevuld met eten (tomaten, ui, kook bananen, meel, suiker…) huishoudmiddelen zoals zeep en lucifers én en lekker snoepje. Voor ons Hollanders klinkt dit nou niet echt bijzonder, maar voor veel mensen hier een waar festijn. Naast dat het pakket een behoorlijke waarde heeft (zo’n 70.000 shilling, een maandsalaris van 120.000 shilling is niet ongewoon), is het ook de gedachte dat mensen ver weg om hen geeft iets wat onder de mensen leeft.

 

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén